to top

Rust zacht, lieve opa ♥️

” Zoals sommige van jullie wellicht hebben kunnen lezen, liet ik in enkele van mijn geschreven blogs weten dat het de laatste tijd niet zo goed ging met de gezondheid en welzijn van mijn opa. Ik maakte me zorgen en mijn focus was alles behalve optimaal. Random zulke periodes nemen mijn gedachten en emoties de overhand, en vind ik hierover schrijven erg fijn. ”

Inmiddels is mijn lieve opa overleden en neem ik jullie graag mee in mijn verhaal.  

Veel leesplezier,

Het grote nieuws in 2015:

Ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Ik een half jaar in Suriname voor stage, opa sukkelend met zijn gezondheid. Iedereen die zei dat ik me borst mocht natmaken, want opa zal mij hoogst waarschijnlijk niet meer herkennen. Ik kon me hier nauwelijks iets bij voorstellen en bracht eenmaal terug in Nederland vrijwel direct een bezoekje aan opa in het observatie centrum. Toen ik mijn opa na een lange tijd eindelijk weer eens zag riep ik vol blijdschap: Opaaaaa. Maar opa keek me aan en liep me straal voorbij. Verdrietig en verstijfd bleef ik staan. Ik wist het zeker. Mijn opa herkende mij ‘echt’ niet meer. Tranen van blijdschap en tranen van verdriet. Want wat moest ik nu? Als mijn eigen opa mij niet eens meer herkende? Wat moest ik nu? Wat moest ik zeggen, wat moest ik doen. Hoe kon ik nu nog van mijn opa genieten als hij niet eens wist wie ik was?

De diagnose:

De dag bestedingen sloegen niet langer aan en opa raakte steeds meer in de war. Als opa niet langer meer thuis kan wonen rest het aan de behandelaars van de observatiecentra om achter de reden van opa zijn plotselinge gedrag te komen. Als ik tijdens mijn eerste bezoek direct op de behandelaars af stap en zij mij in allerlei ingewikkelde termen uitleggen wat zich afspeelt, is het enige wat ik begrijp dat ik een nieuwe manier zal moeten vinden om met mijn opa om te gaan. Ook hier kon ik me weinig bij voorstellen. Het kon toch niet zomaar zo zijn dat mijn opa mij opeens niet meer kende en dat ik geen contact kon maken of in ieder geval niet wist hoe?

Ik voelde niet alleen onmacht maar voelde me ergens ook best schuldig. Schuldig dat ik het jaartje heb gemist waarin ik nog volledige gesprekken had kunnen voeren met opa, die nu totaal onmogelijk waren. Later in het onderzoeksproces werd duidelijk dat opa dementie had in de vorm van Alzheimer. Ik was geschokt. Waarommm? Toch niet mijn lieve opa, zei ik. Ik had wel eens eerder van dementie en Alzheimer gehoord maar nog nooit van zo dichtbij meegemaakt. Hoe moest ik dat nu toch doen?

Definitieve overplaatsing verzorgingstehuis:

Ze waren eruit. Geen dagbesteding meer, geen observatiecentra meer, niet meer thuis wonen. Mijn opa had dementie in de vorm van Alzheimer en ging nu voorgoed naar een verzorgingstehuis. Sinds de eerste dag dat ik het nieuws hoorde ben ik eigenlijk nooit meer afgeweken van mijn opa’ zijn zijde. Ik vond het belangrijk dat opa nu de zorg verdiende die hij ons als kleinkinderen altijd gaf. Want dit verdiende hij! Ik wilde van mijn opa genieten zolang het nog kon en dat deed ik in volle teugen. Niet alleen wij hadden moeite met het ziektebeeld, ook opa zelf vond dit erg lastig. Een afhankelijke en zelfstandige man die nu volledig afhankelijk was van alles en iedereen om zich heen. Erg frustrerend lijkt me dat!

Opa maakte het ons hierom niet altijd even gemakkelijk om voor zich te laten zorgen. Met voldoende weerstand en weerbaarheid liet opa zo nu en dan toch merken wat hij wel of niet wou. Stiekem moesten we altijd wel een beetje lachen van de verhalen van sommige verpleegsters, want dit was typisch het zelfstandige en afhankelijke gedrag van de opa die wij kende.

Acceptatie:

Het accepteren van het ”ziektebeeld” was een groot en belangrijk onderdeel van het proces. Boosheid en machteloosheid. Want waarom moest dit nou perse mijn lieve opa overkomen. Ik wist niet hoe ik gesprekken moest voeren en vond het moeilijk om opa zo afhankelijk te zien maar ook om toe te zien hoe hij elke dag een stapje achteruit ging.

Zo vertelde meerdere mensen mij dat mensen met dementie als het ware gewoon weer helemaal terug gaan in de tijd en eigenlijk gewoon weer kind zijn. Persoonlijk vond ik het erg lastig om dit toe te passen in de omgang met mijn opa, maar ik wilde geen enkele tijd of dag met hem verspillen. Ik was op zoek naar verschillende manieren om dementie eigen te maken en tegelijkertijd toch te kunnen genieten van mijn opa en andersom. Ook wees ik in het begin veel foto’s van kleinkinderen en kinderen en vertelde ik verschillende verhalen. Liet ik opa zelf eten op zijn kamer toen dit nog mogelijk was, ook al viel alles op de grond. Wandelde we samen door de gangen het ene gangpad in en het andere gangpad uit. Voetbalde we samen, terwijl het reactie vermogen niet al te snel meer was. Dansten we op verschillende tonen van liedjes van vroeger. We lachte en knuffelde de hele dag samen. We deden zelfs samen dutjes. Ohja, en om over de selfies niet te spreken hahaha. Tot zuchten zelfs aan toe.

Ik heb me uiteindelijk weten te berusten in het feit dat hele gesprekken niet meer zouden lukken. Na het eindelijk geaccepteerd te hebben nam ik vooral genoegen met de kleine dingen zoals : zijn stemgeluid en lach, de opleving als hij mijn stemgeluid hoorde en het oneindig kusjes geven en knuffelen. Door meerdere malen gesprekken te voeren met diverse behandelaars begon ik steeds meer inzicht te verkrijgen in hoe om te gaan met dementie. Ik denk dat ik pas na de acceptatie ‘echt’ heb kunnen genieten van mijn opa. Hoewel dit niet altijd even gemakkelijk was, heb ik hier toch mijn eigen manier in kunnen vinden om, om te gaan met dementie. Goed was goed genoeg!

Tijd is kostbaar:

Op Vrijdag 15 september 2017 :  klinkt het diep doordringende geluid van mijn ringtone. Wie belt er zovaak midden in de nacht?

Ik zie het nog zo voor me, de dag dat ik hoorde dat u niet meer terug zou komen. snikt wat deed dat pijn. Kon ik het allemaal maar voor zijn. Dan had ik dit nooit laten gebeuren. Het voelt als een leegte zonder u. Wat moet ik nu. Er zijn zoveel momenten die ik samen met u zou willen delen, maar dat gaat niet meer. We hebben nu alleen het verleden en heden. Mijn toekomst is zonder u, in levende lijve, maar wel in me hart en dat zal altijd zo blijven. Ik was u gewend hier op moeder aarde. Maar de tijd dat onze wegen scheiden is nu toch echt aangebroken. Ik kan het niet geloven, ik wil het niet geloven. Is dit echt gebeurd ..

” Het leek wel alsof opa met mij sprak en mij bij elke handafdruk, glimlach, en kus liet weten dat hij spoedig zal wandelen naar de andere kant. ”

  • natuurfreak

    Sorry doe bovenstaande reactie maar weg.Bericht was weg voor ik het wist.Wilde gewoon zeggen,7 Jaar ben ik er all dagen naar toe geweest.Ik kan je heel ged begrijpen
    want mijn moeder is ook gestorven aan alzheimer

    27 september 2017 at 14:15 Beantwoorden

Leave a Comment

Volg mijn Blogs!

Vul hier jouw email adres in en blijf up-to-date

%d bloggers liken dit: