to top

Mixed feelings

Een dialoog met mezelf

Wakker wordend in mijn eigen bed, afvragend hoe ik me vandaag voel?
Hoe heb je vandaag geslapen grass:  ” Ja wel goed eigenlijk. ”
Wat is dat geluid? hoor jij het ook.
Stilte .. luid dat hard of zacht?

Mijn hoofd is leeg even niks en niemand. Ik wil schrijven, veel woorden, veel gedachtes, veel emoties: alles door elkaar. Er klopt niets van, of wacht jawel. Want dit is wat IK voel.Voel ik haat of voel ik teleurstelling? Voel ik vreugde of voel ik verdriet. Of ben ik gewoon mens en heb ik gewoon gevoelens.

Gemengde gevoelens

Een achtbaan, links, rechts, boven, beneden, achteruit. Ik wordt er misselijk van. Duizelig, onwel zelfs. Wat is er gebeurd .. Is mijn opa er nou echt niet meer? En ik moet ik gewoon verder met het leven omdat iedereen zegt dat het voorbij is. Het is niet voorbij nog lang niet. Het is pas voorbij als IK het zeg! Ik wil nog even huilen,  nog even schreeuwen, nog even kwaad zijn op alles en iedereen. Maar vooral op de de dood.

Sterven .. net als geboorte een onderdeel van het leven. Waarom gaan we niet gewoon allemaal tegelijk dood. Welke idioot heeft dit bedacht, het leven verlaten op commando. Het is toch pas klaar als IK dat zeg. Of heb je dan helemaal niets zeggen en te bepalen over je eigen leven. In wiens handen ligt jouw lot eigenlijk .. Wie bepaalt er wanneer en hoe je weg gaat. Is er een soms een boek of agenda waarin de datum staat gegrift dat het tijd is.

Wat doet het pijn

Pijn.. ik wil dit niet meer voelen, het is even genoeg zo. Breng mijn opa maar gewoon weer terug dan is alles weer goed. Tegen wie heb ik het eigenlijk? Ach, tegen de persoon die buiten je eigen wil toch wel jouw lot bepaald. En wie is dat dan? : Jaa weet ik veel. Als ik dat wist dan liep ik er even heen en tikte ik haar/hem/het even op zijn schouders en zou ik zeggen: Hey, jij daar : ik bepaal zelf wel eventjes welke einde en wanneer. Maar bedankt voor de moeite.

Ik kan schreeuwen, gillen, huilen maar hij/zij/het hoort mij toch niet. Daarom zeg ik niets en verdrink ik wel in mijn eigen verdriet. Just frame and face a frown. Alles gaat Toppie. Want ja, de wereld wacht tot niet op mij en staat niet even stil bij mijn pijn. En nee, ik ben niet de enige op de wereld nee, dat klopt. Maar doe het dan ook voor iedereen. Dat is toch menselijk of zijn we soms geen mensen? Wat of wie zijn we dan wel eigenlijk en wat is ons leven waard. Het stelt toch allemaal niets voor.

Geboren worden om vervolgens weer te sterven op commando. Ach schei toch uit, dan doe ik toch ook lekker wat ik zelf wil, wanneer ik dat wil.

In nagedachtenis van mijn lieve opa,

20.08.1941 – 15.09.2017.

 

Leave a Comment

Volg mijn Blogs!

Vul hier jouw email adres in en blijf up-to-date

%d bloggers liken dit: