to top

Een verlaten weg

‘Mijn schaduw is de enige die naast me loopt. Mijn ondiepe hart is het enige dat slaat. Soms wens ik dat iemand me daar zal vinden. Maar tot die tijd, loop ik alleen. ‘

Een verlaten weg

Ik loop op een eenzame en verlaten weg. De enige die ik tot nu toe al een tijdje ken. Ik weet niet waar het heen gaat, maar ik ben alleen. Soms schreeuw ik met alle kracht die in mij rest. Toch lijkt niemand mij te horen. Of denk ik het alleen en zeg ik eigenlijk helemaal niets? Ik voel me alleen, geworteld in mijn eigen angstvisies en niemand die mij deze kan ontnemen. Zelfs niet voor even. Alles gaat door en langs me heen. Waarom ziet niemand dat het ‘even’ niet goed gaat met mij gaat. Je zou toch simpelweg gewoon even kunnen vragen hoe iemand zich voelt? Of moet ik dat ook van de daken schreeuwen met het geluid dat niemand hoort. Weetje.. Ik zeg wel niets. Want een beetje geïnteresseerde mens zou dat wel moeten opvallen toch?

Een innerlijke strijd

Ruis .. teveel ruis. Het maakt me onrustig maar tegelijkertijd ook erg aandachtig. Aandacht voor het hier en nu maar struinend met mijn gedachten in het verleden en soms zelfs in het verre vooruitzicht. Stilte.. teveel stilte. Fijn zeg die rust! Maar tegelijkertijd ook het angstige moment waarbij je steeds dichter bij jezelf en gevoel komt te staan. Ik wenste alleen dat ik dit met iemand kon delen. En nee, niet zomaar iemand. Iemand waarbij ik me veilig en vertrouwd voel. Stelde iemand mij maar gewoon de juiste vragen, dat zou een stuk gemakkelijker zijn. Weetje wat .. ik start wel een dialoog met mezelf, want een beetje goed gesprek start bij jezelf niet waar?

Wel/niet, kan ik/zal ik: Zucht.. De innerlijke strijd die niemand ziet is verreweg toch wel mijn meest moeilijkst te voeren strijd. Koppie omhoog, borst naar voren en een lach op je pan : Hoppaa!! Tegelijkertijd in de hoop dat iemand deze geweldige circusact natuurlijk zsm doorziet en zegt: Ik zie dat het nu niet zo goed gaat met je. Het liefst zo min mogelijk woorden geven aan de situatie maar toch de voorkeur hebben naar iemand die aan je houding en dergelijke al voldoende heeft. Of is dit een te perfect geïdealiseerd beeld?

Ik noem deze innerlijke strijd altijd mijn ‘achtbaan van emoties’. De ene emotie is amper behoorlijk gereguleerd of de ander staat alweer op me te wachten. Een goed voorbeeld hiervan is dat ik reeds gestart ben met mijn afstudeerjaar en nog geen 2 weken daarna geconfronteerd wordt met de gezondheid van mijn opa. Enerzijds ben ik hartstikke blij en enthousiast omdat ik ‘eindelijk’ eens mag afstuderen en anderzijds ben ik ontzettend verslagen door het nieuws wetend dat er een donkere wolk boven mij woed. Mijn focus is dan ook alles behalve optimaal. Maar wederom mag mijn ge-weldige circusact niet ontbreken. Menselijk zou je zeggen. Toch werkt mijn emotieregulatie iets minder praktisch dan de bedoeling is denk ik soms. “ Overdag doen alsof en instorten in de avond. “ Ja hoor, ik heb er een handje vol van.

Waar moet ik beginnen?

Was er maar zo’n on/of switch als lichtschakelaars. Nee dit wil ik nu even niet voelen (off) en dit wel ik nu even wel voelen (on). Helaas, niet is minder waar. Ik heb wel eens gelezen over Mindfullness cursussen, één met je gedachten zijn niet waar, leven in het hier en nu? en focussen op wat belangrijk is? Ergens klinkt dit precies wat ik nu nodig heb, maar anderzijds ook behoorlijk zweverig. Want ja.. het zeggen is vaak het moeilijkste niet. De uitvoering daarentegen loopt bij mij vaak minder soepel.

 

  • natuurfreak

    Gewoon je ding doen en niet teveel nadenken en alles komt wel inorde.

    2 oktober 2017 at 22:04 Beantwoorden
    • natuurfreak

      Dan tikt de tijd enorm langzaam voort.Het goot pijpenstelen en dan heb je wel wat bij om te lezen maar kan er niet aan en uitstappen gaat ook niet..maar heb het weer overleefd,volgend keer maar beter.

      2 oktober 2017 at 22:08 Beantwoorden
  • Eva

    Zo mooi en eerlijk geschreven… word ik wel stil van.

    Xxx, Eva
    http://www.dark-rebel.com

    28 februari 2018 at 23:14 Beantwoorden
  • Myrthe

    Je gedachten even uitschakelen is moeilijk, iedereen piekert in zijn leven. Wel prachtig hoe je het beschreven hebt. Veel liefst, Myrthe

    28 februari 2018 at 23:22 Beantwoorden

Leave a Comment

Volg mijn Blogs!

Vul hier jouw email adres in en blijf up-to-date

%d bloggers liken dit: