to top

Afblijven van het ‘moeten’ helpen

‘Ja maar, ik was er ook voor jou toen jij me nodig had, schreeuwde ze !!!’

Vaak zijn wij mensen in de veronderstelling dat onze hulp altijd gewaardeerd word oftewel ‘perfect’ getimed is. Daarbij vaak uitgaand van het gedachtegoed dat iemand daartegenover vast ook iets terug doet als jij ze eens nodig hebt. Verloopt dit niet naar verwachting dan slaat de teleurstelling toe en vragen we ons geregeld af waar iedereen toch blijft als je hem/haar nodig hebt?. Vervolgens pakken we terug naar de kern: Ja maar ik ‘dacht’ dat ze wel wat hulp kon gebruiken. Desondanks blijven we in de teleurstelling hangen en plakken we er meteen een schreeuwerig etiket op bij afwijzing: ” IK BEN ECHT HELEMAAL KLAAR MET DE MENSHEID, IK HELP NIEMAND MEER. HET IS MIJ TOCH EEN ZOOITJE STANK VOOR DANK BIJ ELKAAR !!! ”

Mijn kritische bril

Simpel hé ? Juist ja. Maar toch als ik mijn kritische bril weer eens op zet of kijk naar mezelf, ervaar ik dat het soms ook gewoon best lastig kan zijn om afstand te doen van je goedhartigheid en altijd respect te hebben voor de autonomie van een ander. In theorie valt dit overigens prima uit te leggen maar de praktijk wijst me in dit soort situaties net even een iets ‘ander’ vingertje.

Ik ben een gevoelsmens die vaak intuïtief handelt. Ik sta graag voor anderen klaar en heb een groot empathisch vermogen. Ik luister graag oprecht naar andermans verhaal. Je kan je dus wel voorstellen wie er altijd met zijn super pakkieeé en de ‘S’ van Superwoman de wereld wilt redden. Ja uh, deze miep dus! Ongewenst of gewenst, ze staat binnen no-time voor je klaar als ze ook maar voelt dat er iets scheelt. Echter als ik meerdere teleurstellingen te pakken heb, treed er bij mij onbewust toch een soort van bepaald verwachtingspatroon op. De bekende:  Ja uhh – het blijft geen feest – een beetje meer waardering zou toch wel op zijn plaats zijn – voor al mijn inzet en vertrouwen in jouw  – waar blijf jij dan als ik je nodig heb – ‘Egocentrische Kwestie’

Laten we de ‘Egocentrische kwestie’ nou eens koppelen aan onze veronderstelling: ‘Ach ik ‘dacht’ dat ze wel wat hulp kon gebruiken. Wat we hier eigenlijk doen is ervan uitgaan dat de persoon ook daadwerkelijk hulp nodig heeft en onze aanbod ‘perfect’ getimed is. Hoe vaak vragen we onszelf eigenlijk af of hetgeen wat wij als probleem zien ook daadwerkelijk het probleem is wat de persoon ervaart?  Als je het mij vraagt vind ik het maar lastig. Zoals ik eerder al vertelde in een blogpost, is niet iedereen altijd even toegankelijk. Hoewel ik me hier sterk bewust van ben, wint mijn intuïtie het toch vaak van mijn verstand. ‘Als ik een ander kan helpen, waarom niet, denk ik zo?’

Oefening:  Hoe zit dat bij jullie?

Leun eens rustig achterover en haal je een situatie voor de geest waarin jij er altijd voor een ander bent geweest maar het moment dat jij in de put zat, diezelfde persoon spoorloos was.

Vraag 1:  Wat voel je nu & wat doet dit met jou?
Vraag 2:  Waarschijnlijk gekwetst, kwaad of teleurgesteld .. of totaal iets anders.

De persoon in kwestie: Heb je, je wel eens afgevraagd waarom ik nooit om hulp vroeg?

Doorloop deze vragen in de situatie dat je iemand hulp aanbood:
–  Wat zag de persoon zelfs probleem? Zag jij dit ook als probleem?
–  Waar wilde persoon zelf aan werken en hoe?
–  Heb je vooral een oplossing aangedragen of heb je de persoon een eigen oplossing laten
bedenken?

‘Wat je antwoord ook is, elk gevoel en antwoord is natuurlijk prima’.  Wat ik hiermee vooral wil aantonen is dat een probleem voor jou niet altijd direct het probleem van de persoon in kwestie hoeft te zijn.

Feitelijk gezien, ligt in elk mens de basisbehoefte om van betekenis te zijn. Of dit nou voor jezelf is of voor een ander. Iedereen wil gezien, gehoord en zich erkend voelen. We voelen allemaal de behoefte om ons belangrijk, nodig en gewild te voelen. Naarmate we denken of voelen dat we op steeds meer gebieden van betekenis kunnen zijn voor een ander doen we eigenlijk niets anders dan onze gevoel volgen. We nemen onze loyale positie in en voegen onmiddellijk daden bij onze woorden. We nemen de totale verantwoordelijkheid voor de persoon en soms zelf de problemen. Alhoewel we daarbij soms een belangrijk onderdeel vergeten, denk ik zo. ‘’Zelfregie’’.  Het zelf kunnen bepalen, niet zozeer het zelf doen.  Vaak bedoelen we het wel goed maar vergeten we dat elk individu deskundig is over zichzelf.  Ieder ‘gezond’ persoon zou moeten weten wat het beste voor hem werkt. Aansluiten hierbij werkt vaak beter dan je hulp opdringen.

En weer kan ik het in het kader van theorie prima verwoorden maar blijft de stiekeme hulpverlener en redder van ‘de’ hele wereld in mij schuilen. Of is mijn kracht tevens ook mijn valkuil?

Hoe zit dat met de stiekeme hulpverleners die in jullie schuilt?

  • shivatje

    Goedaardigheid zit in een persoon en daar kan heel hard van geprofiteerd worden. Ik doe het en dan komt vaak de vraag kom je mij ook helpen.
    Naargelang de hulp is vaak de helpende zichzelf aan het helpen. En zit de mogelijkheid erin dat deze soms iets moet leren om eens nee te zeggen.
    In mijn dagelijks leven moet ik ook wel eens een steen maken van mijn hart en nee zeggen. Zelfs tegen mijn kinderen. We kunnen allemaal een helpende hand zijn, maar de hand mag geen arm worden.

    Mooi stukje dat je hier neerzet.

    Aum Shanthi

    15 november 2017 at 13:38 Beantwoorden
  • Martha

    mag ik zeggen dat ik echt een afkeer heb voor mensen die altijd maar willen helpen? Ik word daar zelfs echt strontziek van eigenlijk.. Oei, we blijven nu wel blogmaatjes toch??
    Ik wil vaak helemaal geen hulp of oplossingen of positieve shit horen. Ik wil als ik uit mijn huisje ben eigenlijk gewoon vooral horen hoe kut alles is. Ik wil als het niet goed gaat dat iemand naar mij luistert en daarna samen met mij op de wereld gaat spugen, en lekker bashen op alles dat stom is, gewoon omdat het kan en omdat ik dat fijn vind.
    Ik wil helemaal niet in oplossingen en in hulp denken. Ik wil vaak eigenlijk alleen maar gehoord worden en als ik het idee heb dat de ander gelijk gaat praten over de zon achter de wolken, de deuren die opengaan als er ergens anders een deur sluit en al een stappenplan klaar heeft liggen om me weer op de rit te krijgen, dan haak ik vrijwel direct af en blijf ik liever alleen thuis in de foetus houding op de bank liggen.

    17 november 2017 at 20:11 Beantwoorden
      • Martha

        Zeker is dat menselijk, we willen allemaal helpen en de ander weer blij en vrolijk zien enzo want je wil niemand (en zeker niet iemand die je lief vind) verdrietig zien. maar het is wat je zegt, soms gewoon lekker bulken en zeiken: Heerlijk.

        19 november 2017 at 16:49 Beantwoorden
  • enerziek

    Ik heb het moeten leren doseren. Het was een tweede natuur en daarom deed ik het onbewust, steeds alles voor een ander laten vallen. Nu geef ik nog slechts aan mensen met wie de relatie goed zit, en dat voelt veel beter.

    27 november 2017 at 08:56 Beantwoorden
  • natuurfreak

    Ik begrijp het allemaal en het zit gewoon in je genen.Sommige mensen willen nooit geholpen worden maar vaak gebeurt het ook dat ze zeggen het niet te willen en nadien boos zijn als je er niet meer op reageert.Ik had het ook moeilijk met neen zeggen maar op den duur wordt je de slaaf voor anderen.Ik heb leren neen zeggen en beter doseren.Velen durven zelfs zeggen ‘Wat ben jij veranderd,vroeger stond je altijd klaar maar dat is omdat ik mezelf bescherm want het kan niet altijd van 1 kant komen .In het begin voelde ik me schiuldig maar ik heb nu veel meer tijd voor mezelf..Voor alles is er een pro en contra.

    4 december 2017 at 13:27 Beantwoorden
  • Lodi

    ik ben jaren lang hulpverlener geweest en nadeel daarvan vond ik dat ik altijd vroeg hoe het ging, maar deze vraag nooit terug kreeg. Ondanks dat ik zelf twee zieke kinderen thuis heb, vroeg men mijn nog steeds om hulp, terwijl ik dit eigenlijk zelf nodig had. Nu kan ik nee zeggen en doe dit tegenwoordig zonder ook maak een beetje schuldgevoel

    16 februari 2018 at 13:39 Beantwoorden
  • Peggy

    Ikzelf heb daar weinig moeite mee, ik vraag wel eens hulp en geef ook wel eens hulp. Ik verwacht echter nooit iets terug en dan kan het ook niet tegenvallen. Als ik echt iemand nodig heb, dan staan ze meestal echt voor mij klaar.

    16 februari 2018 at 16:17 Beantwoorden
  • Wanda

    Ik vind het soms heel dubbel, natuurlijk sta ik klaar voor familie en vrienden en zelfs voor collega’s maar soms moet ik daarin ook gewoon duidelijk een grens aangeven omdat je niet continu in die rol wil zitten en ook gewoon lekker ontspannend met iemand tijd wil doorbrengen zonder dat de hele problematiek besproken moet worden. Andersom stort ik ook niet snel mijn hart bij een ander uit, omdat ik simpelweg niet altijd alleen maar met problemen bezig wil zijn.

    16 februari 2018 at 16:17 Beantwoorden
  • Kool Family

    Ik ben ook een stiekeme hulp verlener!

    16 februari 2018 at 22:02 Beantwoorden
  • Frederique

    Ik vind het erg moeilijk om om hulp te vragen. Ik verwacht dus ergens dat als ik hulp nodig heb dat een ander het mij uit zichzelf zal aanbieden. Ja, want dat doe ik ook. En puntje bij paaltje gebeurt het niet. Vroeger was ik erg teleurgesteld, nu zie ik dat het uiteindelijk toch aan mij ligt want ik vraag niet om hulp. Ik kom sterk over dus vaak beseffen anderen niet dat ik die hulp nodig heb. Ik heb dus besloten dat ik of niet moet zeuren als niemand helpt of gewoon moet slikken en om die hulp moet vragen. Vooralsnog kies ik voor de eerste optie 😉

    17 februari 2018 at 17:35 Beantwoorden
  • the lemon kitchen

    Bijzonder geschreven ook! Herkebaar 🙂 Voor mij is het soms heel makkelijk om hulp te vragen en soms denk ik nee,, ik doe het zelf wel.

    18 februari 2018 at 09:59 Beantwoorden
  • Leonie Linotte

    Ik heb vaak hiermee gezetenn. Interessant wel. Toen mijn vader ziek werd en paar jaar geleden en kwam te overlijden en ik er volledig alleen voor stond wilde ook iedereen me’helpen’. Vaak was dat zo klunzig dat dat soms zelfs averechts werkte. Het was ook gewoon niet de manier waarop ik geholpen wilde worden. Hoe wel? Geen idee.
    Ik ben er nu ook wel achter dat iedereen die me wilde helpen ook geen idee hadden en het wel gewoon goed bedoelde. Dat kan ik natuurlijk niemand kwalijk nemen.

    18 februari 2018 at 10:27 Beantwoorden
  • Cynthia

    Ik voel wel bij anderen wanneer ze hulp kunnen gebruiken, maar ik voel altijd eerst of ik het ook daadwerkelijk kan én wil geven. Voordat ik het aanbied. En nee is ook een antwoord. Bovendien vertrouw ik er ook steeds vaker op dat anderen wel om hulp vragen als ze het willen.

    18 februari 2018 at 10:42 Beantwoorden
  • Sandy

    Zelf ben ik iemand die graag helpt. Maar gelukkig voel ik het ook wel goed aan als iemand even met rust gelaten wil worden. Zelf heb ik ook het ene moment wel behoefte aan hulp en het andere moment wil ik liever alleen zijn. Ik ga er vanuit dat dat bij anderen doorgaans ook zo werkt.

    19 februari 2018 at 09:47 Beantwoorden

Leave a Comment

Volg mijn Blogs!

Vul hier jouw email adres in en blijf up-to-date

%d bloggers liken dit: